The Cure – Another Journey by Train

“`html

The Cure – Another Journey by Train: de mysterieuze B-kant van A Forest

 

Wanneer we denken aan The Cure, komen waarschijnlijk als eerste nummers als A Forest, Friday I’m in Love, Just Like Heaven en Pictures of You in gedachten. De Britse band heeft gedurende haar lange carrière een enorme hoeveelheid bijzondere muziek gemaakt. Maar wie wat dieper in de catalogus duikt, ontdekt dat The Cure ook buiten de albums en bekende singles een schat aan interessant materiaal heeft opgenomen.

Een prachtig voorbeeld daarvan is Another Journey by Train. Dit instrumentale nummer verscheen in 1980 als B-kant van de single A Forest. Daarmee is het precies het soort verborgen muzikale parel waar onze rubriek B-kantjes om draait.

Waar de A-kant uitgroeide tot een van de bekendste nummers uit de vroege periode van The Cure, bleef Another Journey by Train veel meer op de achtergrond. Toch is het nummer bijzonder interessant, juist omdat het laat horen hoe de band experimenteerde met sfeer, instrumentatie en ritme.

De periode van Seventeen Seconds

We moeten voor het verhaal van Another Journey by Train terug naar 1980. The Cure bevond zich toen nog aan het begin van zijn ontwikkeling. De band was inmiddels duidelijk verwijderd geraakt van de eenvoudige postpunk waarmee ze enkele jaren eerder waren begonnen.

Het album Seventeen Seconds vormde een belangrijk keerpunt. De muziek werd donkerder, minimalistischer en vooral sfeervoller. Stilte, herhaling, baslijnen en atmosferische gitaren kregen een veel belangrijkere rol.

Die ontwikkeling is ook duidelijk te horen in A Forest, dat in april 1980 als single verscheen. Het nummer werd de eerste hitnotering van The Cure in het Verenigd Koninkrijk en bereikte daar de 31e plaats.

Aan de andere kant van die single stond Another Journey by Train. Het nummer was geen traditionele popsong met coupletten en een refrein, maar een instrumentale compositie die vooral draait om sfeer en muzikale beweging.

Een instrumentale reis

Het ontbreken van een zangpartij is misschien wel het eerste wat opvalt aan Another Journey by Train. Daardoor krijgt de instrumentatie alle ruimte. De luisteraar wordt als het ware meegenomen op een muzikale reis waarin ritme en klank belangrijker zijn dan een tekst of een duidelijke popstructuur.

Dat past uitstekend bij de muziek die The Cure rond 1980 maakte. De band was steeds meer geïnteresseerd in het creëren van een bepaalde stemming. De muziek hoefde niet altijd direct toegankelijk te zijn. Soms mocht een nummer juist mysterieus, donker of enigszins ongemakkelijk klinken.

De titel Another Journey by Train past daar eigenlijk perfect bij. Het nummer voelt alsof je onderweg bent: een voortdurend bewegend ritme waarbij de bestemming minder belangrijk is dan de reis zelf.

De relatie met A Forest

Interessant is dat Another Journey by Train niet zomaar een willekeurig nummer was dat toevallig op de achterkant van A Forest terechtkwam. Het was namelijk een instrumentale remake van Jumping Someone Else’s Train, een eerder nummer van de band.

Daardoor vormt de B-kant eigenlijk een klein stukje geschiedenis binnen de ontwikkeling van The Cure. De band nam bestaand materiaal en gaf het een andere, instrumentale benadering.

Voor verzamelaars en fans is dat precies het soort detail dat B-kantjes zo interessant maakt. Je krijgt niet alleen een extra nummer bij een single, maar soms ook een kijkje in de manier waarop een band met zijn eigen muziek experimenteert.

Waarom bleef het nummer in de schaduw?

Dat Another Journey by Train nooit dezelfde bekendheid kreeg als A Forest, is eigenlijk niet zo vreemd. Een instrumentale B-kant heeft nu eenmaal minder kans om uit te groeien tot een grote radiohit dan een sterke single met een herkenbare melodie en zang.

Bovendien was A Forest zelf al een bijzonder nummer. De donkere sfeer, de baslijn en de hypnotiserende gitaar maakten het tot een van de kenmerkende nummers van de vroege The Cure.

Voor radiostations en het grote publiek was de A-kant daardoor de logische keuze. De B-kant bleef vooral interessant voor de mensen die de single daadwerkelijk kochten en nieuwsgierig genoeg waren om de plaat om te draaien.

De kracht van een goede B-kant

En juist daar zit de charme van B-kantjes. In het tijdperk van vinyl was de achterkant van een single vaak een plek waar artiesten zich iets meer vrijheid konden veroorloven.

Een B-kant hoefde niet per se een potentiële hit te zijn. Het kon een experiment zijn, een liveopname, een alternatieve versie of simpelweg een nummer dat niet helemaal binnen het concept van een album paste.

Another Journey by Train past perfect in die traditie. Het nummer is geen poging om A Forest nog eens dunnetjes over te doen. Het is juist een instrumentale uitstap die laat horen dat The Cure in deze periode muzikaal volop in ontwikkeling was.

Een belangrijke periode voor The Cure

De periode rond Seventeen Seconds zou uiteindelijk bepalend blijken voor de identiteit van The Cure. De band ontwikkelde een geluid dat donker, atmosferisch en herkenbaar was.

Dat geluid zou in de jaren daarna verder worden uitgebouwd. The Cure groeide uit van een postpunkband tot een groep die moeiteloos verschillende muzikale werelden wist te combineren. Van donkere gothic rock tot melancholische pop en uiteindelijk zelfs grote internationale hits.

Voor liefhebbers van Rock klassiekers is juist die ontwikkeling interessant. Veel van de muziek die later als klassiek wordt beschouwd, begon namelijk met experimenten en kleine stappen die destijds helemaal niet vanzelfsprekend waren.

Waarom Another Journey by Train opnieuw luisteren?

Wie Another Journey by Train vandaag opnieuw beluistert, hoort vooral een nummer dat draait om sfeer. Het is geen lied dat je per se na één luisterbeurt volledig begrijpt. Het werkt eerder als een muzikale omgeving waarin je steeds nieuwe details kunt ontdekken.

Dat maakt het nummer ook typisch voor de vroege The Cure. De muziek vraagt om aandacht en beloont de luisteraar die de tijd neemt om echt te luisteren.

Misschien is dat uiteindelijk wel de grootste kwaliteit van een goede B-kant. Het hoeft niet onmiddellijk te imponeren. Soms is het juist een nummer dat je pas na meerdere luisterbeurten gaat waarderen.

Van vergeten B-kantje naar muzikale ontdekking

Another Journey by Train zal waarschijnlijk nooit dezelfde bekendheid krijgen als A Forest. Daarvoor is de A-kant simpelweg te belangrijk geworden binnen het oeuvre van The Cure.

Maar dat betekent niet dat de B-kant onbelangrijk is. Integendeel. Het nummer laat een experimentele en instrumentale kant van The Cure horen en geeft daarmee een interessant kijkje in de muzikale ontwikkeling van de band.

Het is precies daarom een uitstekende keuze voor onze rubriek B-kantjes. Want soms hoef je maar één plaat om te draaien om een heel andere kant van een bekende artiest te ontdekken.

Conclusie

The Cure – Another Journey by Train is een sfeervolle en bijzondere B-kant uit 1980. Als instrumentale remake van Jumping Someone Else’s Train laat het nummer horen hoe The Cure in deze periode experimenteerde met ritme, sfeer en instrumentatie.

Terwijl A Forest uitgroeide tot een klassieker en een belangrijke hit voor de band, bleef Another Journey by Train grotendeels verborgen voor het grote publiek. Voor liefhebbers die verder kijken dan de bekende singles is dat juist een reden om het nummer te ontdekken.

Het bewijst opnieuw waarom B-kantjes zo fascinerend zijn. Achter een grote hit kan namelijk een compleet andere muzikale wereld verborgen zitten.

“`

The Kinks – Berkeley Mews

B-kantje: The Kinks – Berkeley Mews, de verborgen parel achter Lola

Focus keyword: The Kinks Berkeley Mews Wie aan The Kinks denkt, denkt vrijwel direct aan klassiekers als You Really Got Me, Waterloo Sunset en Lola. Toch schuilt er achter een van hun grootste hits een bijzonder B-kantje dat door veel muziekliefhebbers over het hoofd wordt gezien. Berkeley Mews, de B-kant van de single Lola uit 1970, is zo’n nummer dat laat horen hoeveel kwaliteit er soms verborgen zat aan de achterkant van een vinylsingle. In onze rubriek B-kantjes zetten we graag vergeten muzikale parels in de schijnwerpers. Berkeley Mews is daar een uitstekend voorbeeld van: een sfeervol, intelligent geschreven nummer dat absoluut meer aandacht verdient.

🎸 The Kinks op een creatief hoogtepunt

Aan het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig bevonden The Kinks zich in een bijzonder creatieve periode. Onder leiding van songwriter Ray Davies ontwikkelde de band een geheel eigen stijl, waarin rock, pop en Britse observaties van het dagelijks leven samenkwamen. Waar veel tijdgenoten kozen voor psychedelische experimenten, bleef Davies verhalen vertellen over gewone mensen, nostalgie en het veranderende Engeland. Dat leverde een indrukwekkende reeks albums en singles op die inmiddels tot de klassiekers van de popmuziek behoren.

📀 De single Lola

Toen Lola in 1970 verscheen, werd het nummer direct een internationale hit. Het lied, met zijn destijds opvallende onderwerp over een ontmoeting in een Londense nachtclub, zorgde voor veel discussie maar groeide uiteindelijk uit tot een van de grootste successen van The Kinks. Daardoor kreeg de B-kant nauwelijks aandacht. Dat is jammer, want Berkeley Mews laat een heel andere kant van de band horen.

🎶 Waar gaat Berkeley Mews over?

Berkeley Mews vertelt het verhaal van een man die terugkijkt op een mislukte relatie en de veranderingen in zijn leven. Zoals zo vaak bij Ray Davies draait het niet alleen om de gebeurtenissen zelf, maar vooral om de emoties en observaties erachter. De tekst zit vol subtiele humor, melancholie en typisch Britse beeldspraak. Daardoor voelt het nummer als een kort verhaal dat zich langzaam ontvouwt, iets waarin Davies altijd heeft uitgeblonken.

🎼 Een ander geluid dan de A-kant

Waar Lola vooral bekendstaat om zijn akoestische gitaar, meezingrefrein en directe aanpak, is Berkeley Mews juist ingetogener en verfijnder. De melodie is warm, de arrangementen zijn zorgvuldig opgebouwd en de zang van Ray Davies brengt de tekst op een overtuigende manier tot leven. Juist dat contrast maakt de single zo bijzonder. De A-kant is uitbundig en direct, terwijl de B-kant ruimte biedt voor reflectie en rust.

🎤 Ray Davies als verhalenverteller

Veel kenners beschouwen Ray Davies als een van de grootste songwriters uit de Britse popgeschiedenis. Zijn vermogen om alledaagse situaties om te zetten in tijdloze liedjes is uniek. Ook op Berkeley Mews hoor je dat talent terug. Het nummer bewijst dat The Kinks niet alleen excelleerden met grote hits, maar ook op minder bekende opnamen een uitzonderlijk hoog niveau haalden.

💿 Waarom dit B-kantje vergeten raakte

Het lot van veel B-kantjes is dat ze worden overschaduwd door een enorme hit op de voorkant van de single. Dat gebeurde ook met Berkeley Mews. De wereld richtte haar aandacht volledig op Lola, waardoor het nummer jarenlang alleen bekend bleef onder trouwe fans en verzamelaars. Pas later, dankzij heruitgaven van albums en digitale streamingdiensten, ontdekten steeds meer muziekliefhebbers deze verborgen parel.

🏆 Waarom Berkeley Mews meer waardering verdient

Berkeley Mews laat zien waarom de B-kant vroeger zoveel meer was dan een opvulnummer. Platenmaatschappijen en artiesten besteedden vaak net zoveel aandacht aan de achterkant van een single als aan de voorkant. Voor liefhebbers van The Kinks is dit nummer daarom een prachtige ontdekking. Het laat de band horen op haar meest melodieuze en verhalende manier en vormt een waardevolle aanvulling op hun indrukwekkende oeuvre.

💬 Ken jij Berkeley Mews al?

Heb jij dit bijzondere B-kantje ooit op een originele vinylsingle gehoord, of ontdek je het nu pas? Laat het weten in de reacties en vertel welk vergeten B-kantje volgens jou meer aandacht verdient.

🔗 Ontdek meer op De Klankkast

Ben je benieuwd naar meer verborgen parels uit de geschiedenis van de popmuziek? Bekijk dan ook onze rubriek B-kantjes en ontdek nummers die ten onrechte in de schaduw van grote hits zijn gebleven. “`

Elvis Presley – Treat Me Nice

“`html

Elvis Presley – Treat Me Nice: een verborgen parel als B-kantje

 

Wanneer er wordt gesproken over de grootste artiesten uit de muziekgeschiedenis, valt de naam Elvis Presley vrijwel altijd als een van de eersten. Met wereldhits als Heartbreak Hotel, Love Me Tender, Hound Dog en Jailhouse Rock groeide hij uit tot de onbetwiste King of Rock ‘n’ Roll. Toch zijn het niet alleen zijn grote hits die de tand des tijds hebben doorstaan. Ook tussen de B-kantjes bevinden zich nummers die veel meer aandacht verdienen.

Voor deze editie van de Klankast-rubriek B-kantjes duiken we in Treat Me Nice, de B-kant van de iconische single Jailhouse Rock uit 1957.

Dat geldt zeker voor Treat Me Nice. Hoewel vrijwel iedereen Jailhouse Rock kent, wordt dit swingende rock-‘n-rollnummer vaak over het hoofd gezien.

In de schaduw van dat succes verscheen echter ook Treat Me Nice. Het nummer was eveneens te horen in de film Jailhouse Rock en liet een andere kant van Elvis zien. Waar Jailhouse Rock rauw, energiek en rebels klinkt, heeft Treat Me Nice een speelsere en toegankelijkere sfeer.

Een andere kant van Elvis

De tekst van Treat Me Nice is eenvoudig maar effectief. Elvis vraagt zijn geliefde om hem goed te behandelen en verpakt die boodschap in een aanstekelijke mix van rock-‘n-roll, rhythm-and-blues en pop. Het resultaat is een nummer dat bijna zeventig jaar later nog steeds fris klinkt.

Juist die eenvoud maakt het lied zo sterk. Er zijn geen ingewikkelde arrangementen of lange solo’s nodig. Alles draait om de energie, de groove en de onweerstaanbare charme van Elvis Presley.

Een B-kantje dat aandacht kreeg

Toch kreeg Treat Me Nice opvallend veel aandacht voor een B-kant. Radiostations draaiden het regelmatig en veel fans beschouwden het als een volwaardige Elvis-hit. Het nummer profiteerde natuurlijk ook van het enorme succes van Jailhouse Rock, maar wist tegelijkertijd op eigen kracht de aandacht van luisteraars vast te houden.

Dat maakt Treat Me Nice precies het soort nummer dat uitstekend past binnen onze rubriek B-kantjes. Een B-kant hoeft namelijk niet automatisch een minderwaardig of vergeten nummer te zijn. Soms staat er aan de andere kant van een single juist een song die minstens zo interessant is als de grote hit.

De sound van de vroege Elvis

Luister naar de gitaarpartijen, de ritmesectie en de zang van Elvis, en je hoort direct waarom deze muziek destijds zo revolutionair klonk. Voor een generatie jongeren vormde dit de soundtrack van een nieuw tijdperk.

Rock-‘n-roll was in de jaren vijftig meer dan alleen een nieuwe muziekstijl. Het vertegenwoordigde een verandering in cultuur en mentaliteit. Elvis stond midden in die ontwikkeling. Zijn uitstraling, stem en manier van optreden maakten hem tot een fenomeen dat veel verder ging dan alleen muziek.

Treat Me Nice laat daarbij een iets lichtere kant van zijn muziek horen. Het nummer is minder agressief dan Jailhouse Rock, maar bevat nog steeds de energie die zo kenmerkend was voor het vroege werk van Elvis.

Jailhouse Rock en de film

De film Jailhouse Rock uit 1957 speelde een belangrijke rol in de carrière van Elvis Presley. De film werd een van de bekendste films waarin hij speelde en bevatte verschillende nummers die later klassiekers zouden worden.

Treat Me Nice profiteerde daarvan doordat het nummer niet alleen op de single stond, maar ook onderdeel was van de film. Hierdoor konden fans het nummer in een bredere context horen en zien.

Het nummer is daarmee een mooi voorbeeld van de manier waarop Elvis in de jaren vijftig muziek en film met elkaar wist te verbinden.

Waarom klinkt Treat Me Nice nog steeds goed?

Hoewel de opnametechnieken inmiddels sterk zijn veranderd, heeft Treat Me Nice niets van zijn aantrekkingskracht verloren. Het nummer klinkt authentiek en levendig, precies zoals goede rock-‘n-roll hoort te klinken.

Dat is niet verrassend. Het bevat alles wat mensen waarderen aan zijn vroege werk: charisma, ritme, humor en een stem die onmiddellijk herkenbaar is. Het bewijst bovendien dat de kwaliteit van zijn catalogus veel verder reikte dan alleen de grote hits.

Voor muziekliefhebbers is het juist interessant om verder te kijken dan de bekendste nummers. Wie alleen naar Jailhouse Rock, Hound Dog en Heartbreak Hotel luistert, mist een deel van het verhaal.

Een verborgen rock-‘n-rollparel

Nummers als Treat Me Nice laten horen waarom Elvis Presley zo’n belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van de rock-‘n-roll. Ze combineren eenvoud met effectiviteit en tonen hoe krachtig een goed geschreven rock-‘n-rollsong kan zijn.

Voor liefhebbers van Elvis is het daarom zeker de moeite waard om ook eens verder te luisteren dan zijn grootste hits. Juist op singles, albums en B-kantjes zijn soms interessante muzikale schatten te vinden.

En wie van dit soort muziekgeschiedenis houdt, kan natuurlijk ook verder kijken bij onze rubriek Rock klassiekers. Daar besteden we aandacht aan de nummers die een blijvende plaats in de geschiedenis van de rockmuziek hebben gekregen.

Waarom past Treat Me Nice perfect bij B-kantjes?

Het mooie aan Treat Me Nice is dat het nummer laat zien waarom B-kantjes zo interessant kunnen zijn. De A-kant van de single was een enorme hit en groeide uit tot een van de bekendste nummers uit de carrière van Elvis. Daardoor kwam de andere kant van de single automatisch in de schaduw te staan.

Maar wie de moeite neemt om ook die andere kant te beluisteren, ontdekt een energieke en charmante rock-‘n-rollsong die absoluut niet onderdoet voor veel bekendere nummers uit dezelfde periode.

Dat maakt het juist een perfect onderwerp voor deze rubriek. Treat Me Nice bewijst dat er achter veel grote hits verborgen schatten schuilgaan.

Elvis Presley – Treat Me Nice is een uitstekend voorbeeld van een B-kantje dat veel meer aandacht verdient. Het nummer stond in 1957 in de schaduw van het enorme succes van Jailhouse Rock, maar heeft alles in zich wat goede vroege rock-‘n-roll zo aantrekkelijk maakt.

De combinatie van een aanstekelijk ritme, de herkenbare stem van Elvis en de speelse tekst zorgt ervoor dat het nummer nog altijd plezier uitstraalt. Tegelijkertijd geeft het ons een mooi beeld van de veelzijdigheid van Elvis Presley in de eerste jaren van zijn carrière.

Voor liefhebbers van Elvis Presley én voor fans van klassieke rock-‘n-roll blijft Treat Me Nice daarom een nummer dat absoluut de moeite waard is om opnieuw te ontdekken.

Heb jij zelf een favoriet B-kantje dat volgens jou meer aandacht verdient? Laat het weten en misschien verschijnt het binnenkort in deze rubriek op Klankast.

“`