De magie van B-kantjes

Voor veel muziekliefhebbers zijn B-kantjes de geheime schatkist van de pop- en rockgeschiedenis. Ze werden vaak overschaduwd door de A-kant – de radiohit – maar soms bleek de achterkant net zo waardevol, of zelfs beter. Denk aan artiesten als Queen, The Beatles en The Beach Boys, die allemaal verborgen pareltjes achter hun singles verstopten.

The Rolling Stones en “Sad Day”

In 1966 brachten The Rolling Stones hun single “You Can’t Always Get What You Want” uit. Een klassieker die inmiddels tot de grootste rockklassiekers aller tijden behoort. Maar wat minder mensen weten, is dat het B-kantje “Sad Day” een verrassend goed nummer is dat veel te weinig aandacht kreeg.

“Sad Day” is een melancholisch nummer, gedragen door de rauwe stem van Mick Jagger en een riff die duidelijk laat horen waarom Keith Richards de bijnaam “The Human Riff” kreeg. Het lied ademt de sfeer van midden jaren zestig: rauw, ongepolijst en eerlijk.

Waarom bleef het onbekend?

In de jaren zestig waren platenlabels vooral gericht op de A-kant, de hit die op de radio moest scoren. B-kantjes waren vaak experimenteel of simpelweg “opvulmateriaal”. Toch geldt dat niet voor “Sad Day”. Het nummer had alles in zich om een eigen leven te leiden, maar raakte overschaduwd door de gigantische hits van de Stones in die periode, zoals “Paint It Black” en “Ruby Tuesday”.

Het B-kantje als verborgen parel

Vandaag de dag wordt “Sad Day” door verzamelaars en fans gezien als een van de mooiste vergeten pareltjes uit de catalogus van de Stones. Het nummer toont een kwetsbare kant van de band die vaak wordt overschaduwd door hun ruige rock-image.

Luisteren en ontdekken

Hoewel het nummer nooit dezelfde status kreeg als de grote hits, is het zeker de moeite waard om opnieuw te ontdekken. Op streamingdiensten en verzamelalbums van The Rolling Stones duikt het af en toe op, en het herinnert ons eraan dat een singletje altijd twee kanten heeft – en soms zit de echte schat aan de achterkant.