Wanneer we het hebben over legendarische B-kantjes, mag God Only Knows van The Beach Boys eigenlijk niet ontbreken. Officieel was het nummer in 1966 de B-kant van de single “Wouldn’t It Be Nice”, maar in de praktijk groeide het uit tot een van de meest geliefde en invloedrijke songs uit de popgeschiedenis.
Het nummer is afkomstig van het album Pet Sounds, een plaat waarop Brian Wilson alles uit de kast trok: complexe harmonieën, ongebruikelijke instrumentatie en een emotionele openheid die in die tijd zeldzaam was in popmuziek. God Only Knows valt daarbij extra op door zijn kwetsbaarheid. Het begint zonder duidelijke introductie, heeft een afwijkende akkoordstructuur en eindigt in een gelaagde vocale coda die bijna tijdloos aanvoelt.
Wat dit nummer extra bijzonder maakt als B-kantje, is dat het inhoudelijk totaal anders is dan veel singles uit die periode. De tekst is openhartig en romantisch, zonder ironie of bravoure. De titel alleen al was in 1966 gedurfd: religieuze verwijzingen in popmuziek lagen gevoelig, maar hier voelt het natuurlijk en oprecht.
Ironisch genoeg kreeg God Only Knows in sommige landen zelfs meer aandacht dan de A-kant. In het Verenigd Koninkrijk werd het nummer een grote hit en wordt het nog altijd hoog gewaardeerd. Paul McCartney noemde het later “het mooiste liefdeslied ooit geschreven”, en ook artiesten als Elton John en Bono hebben hun bewondering uitgesproken.
Als je dit nummer los beluistert, zonder de context van hits en hitlijsten, hoor je vooral een perfect uitgebalanceerde compositie: subtiele blazers, accordeon, strijkers en die kenmerkende Beach Boys-harmonieën. Het is een B-kantje dat laat zien hoe relatief dat label eigenlijk is — soms staat de echte magie juist op de achterkant van de single.
Vind jij God Only Knows sterker dan Wouldn’t It Be Nice?
Ken jij andere B-kantjes van The Beach Boys die ondergewaardeerd zijn?
Moet dit nummer volgens jou überhaupt nog als “B-kantje” worden gezien?
Benieuwd naar jullie mening.