[admin]

Een klassiek voorbeeld van een one hit wonder uit het begin van de jaren zestig is B. Bumble & The Stingers met hun instrumentale hit “Nut Rocker” uit 1962. Het nummer is een rock-’n-rollbewerking van Tsjaikovski’s Notenkraker Suite en viel op door zijn energieke piano- en gitaarriffs.

De groep zelf was grotendeels een studioproject rond producer Kim Fowley, met wisselende muzikanten. Dat verklaart ook waarom de band nooit echt een vaste identiteit kreeg en waarom Nut Rocker hun enige grote hit bleef. Toch was het nummer op dat moment verrassend succesvol: het bereikte de top 20 in de Amerikaanse hitlijsten en werd ook in Europa veel gedraaid.

Wat Nut Rocker bijzonder maakt, is de combinatie van klassieke muziek met vroege rock-’n-roll. In een tijd waarin instrumentale hits populair waren, wist dit nummer zich te onderscheiden door zijn speelsheid en virtuositeit. Later werd het nummer nog vaak gebruikt bij sportevenementen en zelfs opnieuw een hit in het Verenigd Koninkrijk dankzij een cover van Emerson, Lake & Palmer in 1977.

Ondanks dat B. Bumble & The Stingers daarna uit beeld verdwenen, leeft hun ene hit nog steeds voort. Het is zo’n nummer dat bijna iedereen herkent, zelfs als de artiestennaam niet meteen een belletje doet rinkelen.

Vind jij Nut Rocker een typische one hit wonder, of verdient het meer erkenning?

Ken jij andere instrumentale one hit wonders uit deze periode?

Is een studioproject per definitie gedoemd om een one hit wonder te blijven?

Benieuwd naar jullie reacties.

[Auteur]

Berichten