In onze rubriek De 100 beste gitaarsolo’s kan natuurlijk één naam niet ontbreken: Jimi Hendrix. Deze gitaarvirtuoos heeft de wereld niet alleen verbluft met zijn revolutionaire spel, maar ook de grenzen van wat mogelijk was op een elektrische gitaar compleet verlegd.

Een bliksemflits in de muziekgeschiedenis

Jimi Hendrix brak in de jaren zestig door met zijn unieke stijl, waarbij hij blues, rock en psychedelische invloeden samenvoegde tot iets compleet nieuws. Nummers als “Purple Haze”, “Little Wing” en “Voodoo Child (Slight Return)” staan bol van legendarische gitaarsolo’s die nog steeds als studieobject dienen voor gitaristen wereldwijd.

De gitaarsolo van “Voodoo Child (Slight Return)”

Als we één solo mogen kiezen die zijn genialiteit samenvat, dan is het die van “Voodoo Child (Slight Return)”. Hendrix laat zijn Fender Stratocaster grommen, huilen en zingen, terwijl hij moeiteloos de grenzen van blues en rock opzoekt. Zijn gebruik van de wah-wah-pedaal geeft de solo een bijna buitenaardse kwaliteit.

Waarom Hendrix zo bijzonder is

Wat Hendrix onderscheidt, is niet alleen zijn technische vaardigheid, maar vooral zijn emotionele expressie. Elke noot lijkt recht uit zijn ziel te komen. Bovendien experimenteerde hij met feedback, vervorming en opnametechnieken die destijds baanbrekend waren. Dankzij artiesten zoals Hendrix werd de gitaar niet zomaar een begeleidingsinstrument, maar het kloppende hart van een nummer.

Een blijvende erfenis

Ook al overleed Hendrix op tragische wijze op 27-jarige leeftijd, zijn invloed is blijvend. Moderne gitaristen zoals John Mayer, Lenny Kravitz en Gary Clark Jr. noemen hem als grote inspiratiebron. Zijn werk blijft een onuitputtelijke bron van inspiratie voor muziekliefhebbers én gitaristen van over de hele wereld.

Lees ook over andere legendarische gitaarsolo’s in onze serie De 100 beste gitaarsolo’s.