INXS – Disappear

INXS – Disappear (1990): Funky rock met een duister randje

Een nieuwe fase voor INXS

Begin jaren ’90 bevond INXS zich op een interessant kruispunt. Na het enorme succes van het album Kick (1987), met wereldhits als “Need You Tonight” en “Never Tear Us Apart”, lag de lat extreem hoog. In 1990 kwam de band met het album X, waarop “Disappear” een van de opvallendste tracks werd.

Waar veel bands zouden kiezen voor een veilige herhaling van hun succesformule, durfde INXS subtiel te experimenteren. “Disappear” is daar een uitstekend voorbeeld van: het nummer combineert hun kenmerkende rockgeluid met funk-invloeden en een bijna hypnotiserende sfeer.

Het geluid van “Disappear”

Muzikaal gezien is “Disappear” een strak opgebouwde track. De groove staat centraal: een funky baslijn, ritmische gitaaraccenten en een solide drumbeat zorgen voor een dansbaar fundament. Daarboven zweeft de herkenbare stem van Michael Hutchence, die het nummer zijn mysterieuze lading geeft.

Wat dit nummer onderscheidt van eerdere hits, is de subtiele spanning die continu aanwezig blijft. Het tempo is niet overdreven hoog, maar de energie zit in de details: kleine gitaarlicks, percussieve elementen en de manier waarop de zang net iets achter de beat lijkt te hangen.

De stem van Michael Hutchence

Michael Hutchence was zonder twijfel een van de meest charismatische frontmannen van zijn tijd. In “Disappear” laat hij een meer ingetogen, bijna fluisterende kant van zijn stem horen. Waar hij in andere nummers vaak explosief uitpakt, kiest hij hier voor controle en nuance.

Die aanpak werkt perfect voor de sfeer van het nummer. Zijn stem klinkt verleidelijk, maar tegelijkertijd afstandelijk – alsof hij letterlijk op het punt staat te verdwijnen, precies zoals de titel suggereert.

Tekst en betekenis

De tekst van “Disappear” is niet eenduidig, en dat maakt het nummer juist interessant. Het draait om verlangen, ontsnapping en misschien zelfs het idee om los te breken uit een bepaalde situatie of relatie.

Regels als “Say I’m crying, I’m looking at what I’ve done” suggereren introspectie en twijfel. Tegelijkertijd zit er een zekere afstand in de woorden, alsof de verteller zich langzaam terugtrekt uit de werkelijkheid.

Die dubbelheid – aanwezig zijn en tegelijkertijd verdwijnen – geeft het nummer een bijna filmisch karakter.

Commercieel succes

“Disappear” werd een grote hit, vooral in de Verenigde Staten, waar het de nummer 1-positie bereikte in de Billboard Hot 100. Daarmee bewees INXS dat ze ook na hun megasucces eind jaren ’80 nog steeds relevant waren.

In Europa en Australië scoorde het nummer eveneens goed en werd het een vaste waarde in hun live-sets. Het publiek reageerde enthousiast op de nieuwe sound, die vertrouwd en vernieuwend tegelijk klonk.

Een brug tussen twee tijdperken

Wat “Disappear” zo bijzonder maakt, is dat het fungeert als een brug tussen de jaren ’80 en ’90. Je hoort nog duidelijk de invloeden van de late jaren ’80, maar tegelijkertijd zit er al een meer volwassen, ingetogen stijl in die typerend zou worden voor de jaren ’90.

INXS wist hiermee hun geluid te moderniseren zonder hun identiteit te verliezen – iets waar veel bands uit die periode moeite mee hadden.

Waarom “Disappear” thuishoort in de Top 4000

“Disappear” is misschien niet de meest bekende hit van INXS, maar juist daarom verdient het een plek in de Top 4000. Het laat een andere kant van de band zien: subtieler, donkerder en muzikaal verfijnder.

Het nummer bewijst dat INXS meer was dan alleen hitmachines. Ze waren een band die durfde te groeien, te experimenteren en hun sound aan te passen aan een veranderende muziekwereld.

Voor liefhebbers van rock, funk en pop is “Disappear” een verborgen parel die nog steeds verrassend fris klinkt – zelfs meer dan dertig jaar na release.

Flash and the Pan – Hey St. Peter

 

Flash and the Pan – Hey St. Peter | Vergeten Pareltje

Soms zijn er van die nummers die je meteen herkent zodra ze beginnen, maar waarvan je de artiestnaam even kwijt bent. Hey St. Peter is zo’n track. Dit mysterieuze en licht hypnotiserende nummer van
Flash and the pan is een perfect voorbeeld van een écht vergeten pareltje.

Een duo met een bijzondere achtergrond

Flash and the Pan werd gevormd door Harry Vanda en George Young, twee muzikanten en producers uit Australië. Die naam zegt je misschien niet direct iets, maar George Young was de oudere broer van de gitaristen van
AC/DC. Dat geeft meteen aan dat hier geen amateurs aan het werk waren.

Waar AC/DC bekendstaat om harde rock, koos Flash and the Pan juist een compleet andere richting. Hun muziek is minimalistisch, elektronisch en vaak een tikje mysterieus. Ze waren hun tijd eigenlijk een beetje vooruit, met invloeden die later terug te horen zijn in new wave en synthpop.

Hey St. Peter – mysterie en herkenbaarheid

Hun bekendste nummer, Hey, St.Peter verscheen eind jaren 70 maar werd in de jaren 80 pas écht populair, onder andere in Europa. Het nummer valt direct op door de gesproken zangstijl en de repetitieve, bijna hypnotische beat.

De tekst is opvallend en enigszins cryptisch. In plaats van een traditionele zanglijn hoor je een soort gesproken verhaal, wat het nummer een unieke sfeer geeft. Dit was destijds behoorlijk afwijkend van wat er in de hitlijsten stond.

Juist die eigenzinnigheid maakt het nummer zo sterk. Het blijft hangen, zonder dat het een typische meezinger is. Dat is precies wat een vergeten pareltje vaak kenmerkt.

Meer dan één hit

Hoewel Hey St. Peter hun grootste succes was, had Flash and the Pan nog meer interessante nummers. Denk bijvoorbeeld aan Walking in the Rain, dat later gecoverd werd door
Grace Jones.

Toch bleef het grote publiek hen vooral associëren met dat ene herkenbare nummer. Daardoor verdwenen ze langzaam naar de achtergrond, ondanks hun innovatieve geluid.

Waarom is dit een vergeten pareltje?

Flash and the Pan viel tussen wal en schip. Ze waren te experimenteel voor de mainstream pop en tegelijkertijd te toegankelijk om echt underground te blijven. Dat zorgde ervoor dat ze nooit volledig in één scene werden omarmd.

Daarnaast veranderde de muzieksmaak in de jaren 80 snel. Bands met een duidelijker imago en hitgevoelige sound kregen meer aandacht, terwijl subtielere en eigenzinnige acts zoals deze langzaam uit beeld verdwenen.

Toch hoor je hun invloed nog steeds terug. Moderne elektronische en indie-artiesten maken regelmatig gebruik van dezelfde minimalistische aanpak en monotone vocalen.

Waarom je dit nummer opnieuw moet luisteren

Als je houdt van muziek die net even anders is, dan is Hey St. Peter absoluut de moeite waard om opnieuw te ontdekken. Het is een nummer dat niet schreeuwt om aandacht, maar juist onder je huid kruipt.

Het past perfect in een avondplaylist of een nostalgische reis door de jaren 70 en 80. En grote kans dat je denkt: “O ja, dát nummer!”

Conclusie

Flash and the pan bewijst dat je met een afwijkende stijl toch een blijvende indruk kunt maken. Met Hey St. Peter hebben ze een nummer gemaakt dat misschien niet meer dagelijks gedraaid wordt, maar nog steeds verrassend fris klinkt.

Dit is precies waar de rubriek “vergeten pareltjes” voor bedoeld is: muziek die niet meer in de spotlight staat, maar absoluut het herontdekken waard is.

 

Plaat van de Week: Berlin – Like Flames

Plaat van de Week: Berlin – Like Flames (1986)

Plaat van de Week: Berlin – Like Flames (1986)

De jaren tachtig waren een gouden tijdperk voor synthpop en new wave. Tussen de vele grote hits en bekende artiesten bevonden zich ook nummers die nét buiten de absolute spotlights vielen, maar minstens zo interessant zijn. In deze editie van Plaat van de Week duiken we in “Like Flames” van Berlin, een nummer uit 1986 dat het verdient om opnieuw ontdekt te worden.

Berlin: meer dan “Take My Breath Away”

Wanneer de naam Berlin valt, denken veel mensen direct aan hun wereldhit “Take My Breath Away” uit de film Top Gun. Toch heeft de band veel meer te bieden dan dat ene iconische nummer. Berlin werd eind jaren zeventig opgericht in Los Angeles en stond bekend om hun elektronische sound, gecombineerd met de krachtige stem van zangeres Terri Nunn.

De band wist zich te onderscheiden door een mix van synthpop, new wave en soms zelfs een vleugje rock. Die veelzijdigheid komt ook duidelijk naar voren in “Like Flames”.

Een energieke en emotionele track

“Like Flames” is afkomstig van het album Count Three & Pray en laat een iets andere kant van Berlin horen. Waar sommige van hun eerdere nummers meer minimalistisch en elektronisch zijn, heeft dit nummer een voller en krachtiger geluid.

De gitaren spelen een prominentere rol, terwijl de synthesizers nog steeds zorgen voor die typische jaren 80 sfeer. Het resultaat is een energiek nummer dat zowel op de radio als live goed tot zijn recht komt.

De kracht van Terri Nunn

Een van de belangrijkste elementen van Berlin is zonder twijfel de stem van Terri Nunn. In “Like Flames” laat ze horen waarom ze zo’n unieke frontvrouw is. Haar zang is krachtig, maar ook emotioneel en overtuigend.

Ze weet de intensiteit van het nummer perfect over te brengen, waardoor het niet alleen een luisterervaring is, maar ook echt iets losmaakt bij de luisteraar.

Een ondergewaardeerde hit

Hoewel “Like Flames” niet hetzelfde commerciële succes behaalde als sommige andere nummers van Berlin, heeft het wel een trouwe schare fans. Het nummer werd vooral in Europa goed ontvangen en groeide daar uit tot een cultfavoriet.

Dit soort nummers laten zien dat succes niet altijd in hitlijsten te meten is. Soms zit de waarde juist in de blijvende impact op luisteraars.

Typisch jaren 80, maar toch tijdloos

De productie van “Like Flames” ademt de jaren tachtig: rijke synthesizers, krachtige drums en een duidelijke structuur. Toch klinkt het nummer niet gedateerd. De combinatie van elektronische en rockelementen zorgt ervoor dat het ook vandaag de dag nog fris aanvoelt.

Voor liefhebbers van jaren 80 muziek is dit een absolute aanrader, maar ook voor nieuwe luisteraars biedt het nummer genoeg om te ontdekken.

Waarom dit nummer opnieuw aandacht verdient

In een tijd waarin playlists vaak worden gedomineerd door dezelfde bekende hits, is het verfrissend om een nummer als “Like Flames” opnieuw onder de aandacht te brengen. Het laat zien hoe rijk en divers de muziek uit de jaren tachtig eigenlijk was.

Het is precies dit soort tracks dat perfect past binnen de rubriek Plaat van de Week: muziek die misschien niet altijd in de spotlight staat, maar wel kwaliteit en karakter heeft.

Conclusie

“Like Flames” van Berlin is een krachtig en meeslepend nummer dat laat horen hoe veelzijdig de band was. Met een sterke zangprestatie van Terri Nunn en een energieke productie is het een track die zeker de moeite waard is om opnieuw te beluisteren.

Voor iedereen die houdt van synthpop, new wave en de karakteristieke sound van de jaren tachtig is dit een nummer dat niet mag ontbreken in de playlist.

Heb je het al een tijd niet gehoord? Zet het vandaag nog eens op en ontdek waarom dit nummer nog steeds indruk maakt.